آسانسور هیدرولیک
در آسانسورهای با سیستم محرکه هیدرولیک، موتور یک سرعته، یک پمپ فرو رفته در روغن را به حرکت می‌اندازد. پمپ، روغن را به جک که کابین را به سمت بالا می‌برد، با فشار می‌راند. وقتی که کابین، به سمت پایین حرکت می‌کند، موتور کار نمی‌کند و یک واحد شیر برقی( Valve unit)، سرعت تقریباً ثابتی را برای کابین، صرفنظر از میزان بار، تأمین می‌کند، وقتی که کابین در نزدیکی طبقه است، شیر برقی مربوطه، به تدریج بسته می‌شود که باعث نرمی حرکت و دقّت در توقّف می‌شود.
اشکالات مهم آسانسورهای هیدرولیک، در مقایسه با آسانسورهای کششی برقی سنتی:
  • محدودیت طول مسیر حرکت ( با توجّه به محدودیت طول جک‌ها، حداکثر 4-3 توقّف
  • محدودیت سرعت (حداکثر یک متر بر ثانیه)
  • محدودیت تعداد استارت در ساعت (حداکثر 90)
  • استفاده از مقدار زیاد روغن که خطر آلودگی دارد.
  • قدرت مصرفی بالا (حداقل سه برابر قدرت یک آسانسور سنتی با همان ظرفیت و سرعت)
محاسن آسانسورهای هیدرولیکی در مقایسه با آسانسورهای کششی برقی سنتی:
  • وجود موتورخانه در پایین چاه و دور از آسانسور
  • توانایی بالا بردن بارهای سنگین
  • نیاز نداشتن به سقف محکم چاه
  • ایمنی بیشتر و نرمی حرکت و دقّت در توقّف
  • دلایل رواج آسانسورهای هیدرولیک:
    تا ابتدای قرن 21، آسانسورهای هیدرولیکی به مدّت 50 سال، بازار را در دست داشتند، با معرفی و ساخت آسانسورهای کششی، بدون موتورخانه از سال 1995، آسانسورهای هیدرولیکی با رقبای زیادی از این نوع آسانسورها، دست و پنجه نرم می‌کنند، اما با این وجود، سیستم‌های محرک سیال، مزایای خاص خود را دارند که از این میان، می‌توان به هزینه پایین تعمیرات ( به علّت پایین بودن استهلاک نیروی محرکه)، انعطاف‌پذیری در طراحی کابین و موتورخانه، خصوصیات بارز ایمنی، نصب آسان با هزینه پایین اشاره کرد.
    از آنجایی که در ابتدا آسانسورهای کششی بدون موتورخانه موجب صرفه‌جویی در فضا می‌شدند، متقاضیان بیشماری داشتند، هر چند این مسأله را نباید به عنوان امری در کاهش انتخاب آسانسورهای هیدرولیکی، تفسیر کنیم، چرا که تولید سالیانه شیرهای کنترلی هیدرولیک، در حال افزایش می‌باشد.
    از آنجا که در کشورهای توسعه‌یافته، مزایای آسانسورهای هیدرولیک روشن است، انتظار می‌رود میزان تقاضای آسانسورهای کششی بدون موتورخانه در آینده کاهش یابد.
    از قرن نوزدهم به بعد، آسانسورهای کابلی به جای نوع هیدرولیک آبی، به عنوان وسیله‌ای برای انتقال عمودی استفاده می‌شدند، اما در سال 1950، آسانسورهای هیدرولیکی روغنی در آمریکا و آلمان، به طور همزمان، معرفی شدند که به سرعت، شهرت یافتند.
    در ابتدا، آسانسورهای هیدرولیک، برای انتقال عمودی و صرفاً برای حمل بار مورد استفاده قرار می‌گرفتند، با گذشت زمان بر اساس پیشرفت‌ها و اصلاحاتی که در ساختار این نوع بالابرها ایجاد شد، این امکان را فراهم کرد که از آنها برای جابجایی مسافر نیز استفاده شود.
    بر اساس آماری که به وسیله (NEII شرکت ملی صنعت آسانسور آمریکا) منتشر شده است، در دهه 1970، شرکت‌ها، آسانسورهای هیدرولیکی بیشتری نسبت به نوع کششی آن (چه با گیربکس و چه بدون گیربکس) تولید کرده‌اند، حتّی در سال 1973 تولید بالابر هیدرولیکی از نوع کششی پیشی گرفت، تا آنجا که تا اواسط دهه 1980، تولید آسانسورهای هیدرولیکی دو برابر تولید آسانسورهای کششی بوده است.
    تولید آسانسورهای هیدرولیکی تا سال 2000، 3 تا 4 برابر تولید آسانسورهای کششی بوده که از این میان، تنها در کشور ایالات متحده آمریکا، 70 % آسانسورهای فروخته شده در سال 1986، از نوع هیدرولیکی بوده است ( این آمار فقط برای اعضای NEII است). قطعاً تعداد آسانسورهای هیدرولیکی که توسط شرکت‌های غیر عضو نصب شده است، این آمار را افزایش می‌دهند. از سال 1995، شرکت‌های آسانسور، نوع جدیدی از نیروی محرکه را به بازار عرضه کردند که با آن، بازار ساختمان‌های با ارتفاع کوتاه و متوسط را تحت پوشش خود قرار دارند، این سیستم جدید MRI یا بدون موتورخانه نامیده شد.
    در این سیستم که از تکنولوژی موتورهای سنکرون با مغناطیس دائم، بهره می‌برند، مکانیزم‌های کاهنده سرعت (گیربکس) را حذف می‌کنند که این امر موجب کاهش وزن و اندازه موتور کششی می‌شود، با این راه‌حل موتور در داخل چاهک قرار می‌گیرد و در نتیجه، نیازی به موتورخانه نیست و انعطاف‌پذیری ساختمان در زمینه معماری بیشتر خواهد شد. همچنین جمع و جور بودن، عدم نیاز به روغن‌کاری و نیروی گردنده بالا در سرعت پایین، از مزایای این سیستم می‌باشند. در ضمن، صرفه‌جویی انرژی توسط حذف مصرف انرژی از انتقال‌ دنده حلزونی، میسر است، اگر چه بهره‌بردن از مگنت‌های دائمی (PM) هزینه تولید موتور را افزایش می‌دهد، اما حذف مکانیزم انتقال دنده، این افزایش را به تعادل می‌رساند.
    از طرفی دیگر، هزینه بالابرهای کششی بدون موتورخانه بیشتر از آسانسورهای هیدرولیکی است. باورها بر این است که افزایش تولید آسانسورهای بدون موتورخانه (MRI)، قیمت و هزینه کاهش خواهد یافت. بالابرهای هیدرولیکی به خاطر ضریب ایمنی بالا و نصب آسان، سهم قابل توجهی از بازار را به خود اختصاص داده‌اند.
    همانطوری که در نمودار زیر مشخص شده است، سطح تعمیرات شیرهای کنترل، در کارخانه BLAIN که خود از اصلی‌ترین تولیدکنندگان این نوع شیر است، نشان داده شده است. همان طور که مشاهده می‌کنید، از کل شیرهای فروخته شده و در حال استفاده (350000) در سال 2003، نهایتاً 0786/0 % دچار نقص فنی و 037/0 % به علّت گرفتگی لوله توسط مواد و یا نصب نامناسب در زمان سرویس دستگاه، به این تولیدکننده ارجاع داده شده است. در سال 2004، این آمار به ترتیب، 17/0 % و 34/0 % می‌باشند.
    چنین درصدهای پایینی در خرابی یک قطعه کلیدی، در سیستم هیدرولیکی، حاکی از آن است که سیستم بالابر هیدرولیکی، دارای استانداردهای قابل اعتمادی است که نوع کششی نمی‌تواند با آن برابری کند. تولیدکنندگان بالابرهای کششی، برای کاهش تقاضا در خرید بالابرهای هیدرولیکی، همیشه دو موضوع بالا، بدون میزان مصرف انرژی در آسانسورهای هیدرولیکی و تهدید محیط زیست به وسیله این نوع بالابر را، به عنوان نقاط ضعف برمی‌شمارند.

    Build your own dreams, or someone else will hire you to build theirs